عجب روز شومی ... قیصر شعر ایران هم رفت.

حالا ما ماندیم و شعرها و خاطرات قیصر که هیچگاه فراموششان نمی کنیم.

دیگر توانی برای نوشتن ندارم ... فقط یک غزل از قیصر به یادگار برای همه ی ما :

خسته ام از آرزوها آرزوهای خیالی

شوق پرواز مجازی بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روزوشب تکرار کردن

خاطرات بایگانی زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین آسمان های اجاری

با نگاهی سر شکسته چشم هایی پینه بسته

خسته از درهای بسته خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی نیمکت های خماری

رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

 خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری

روی میز خالی من صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری

                                                       خدایش بیامرزد

  RSS