شرجی

alikalantar — Tue, 30 Oct 2007 17:23:18 GMT

هنوز فقدان منوچهر آتشی را فراموش نکرده بودیم که داغ قیصر امین پور هم به آن اضافه شد.

عجب روز شومی ... قیصر شعر ایران هم رفت.

حالا ما ماندیم و شعرها و خاطرات قیصر که هیچگاه فراموششان نمی کنیم.

دیگر توانی برای نوشتن ندارم ... فقط یک غزل از قیصر به یادگار برای همه ی ما :

خسته ام از آرزوها آرزوهای خیالی

شوق پرواز مجازی بال های استعاری

لحظه های کاغذی را روزوشب تکرار کردن

خاطرات بایگانی زندگی های اداری

آفتاب زرد و غمگین پله های رو به پایین

سقف های سرد و سنگین آسمان های اجاری

با نگاهی سر شکسته چشم هایی پینه بسته

خسته از درهای بسته خسته از چشم انتظاری

صندلی های خمیده میزهای صف کشیده

خنده های لب پریده گریه های اختیاری

عصر جدول های خالی پارک های این حوالی

پرسه های بی خیالی نیمکت های خماری

رونوشت روزها را روی هم سنجاق کردم :

شنبه های بی پناهی جمعه های بی قراری

عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها

خاک خواهد بست روزی باد خواهد برد باری

روی میز خالی من صفحه ی باز حوادث

در ستون تسلیت ها نامی از ما یادگاری

خدایش بیامرزد

alikalantar — Sat, 07 Jul 2007 12:26:18 GMT

سلام. تا حالا تو وبلاگم غزلی از خودم نزده بودم . ولی اين به اين معنی نيست كه اين اولين غزل من باشه .اين امرفقط به علت علاقه ي بيشتر من به شعر آزاده . در هر حال اميدوارم كه كاستي هاش رو بر من ببخشيد و البته نقدش كنيد .

و اما غزل :

امشب دلم به ياد تو دمساز مي شود

گويا كه باز سوي تو پرواز مي شود

مي آمدي و خنده به لب مي زدي و باز

چشمك كنار پنجره آغاز مي شود

زل مي زني به چشم من و راه مي دهي

پس بي امان لبم به لبت گاز مي شود

وقتي تمام زندگيم را گرفته اي

ترديد نيست فاطمه الناز مي شود

با تو و در كنار تو بودن عجب خوش است

با تو صداي تنبك و دف جاز مي شود

اما دگر براي تو تكراري ام ، تمام

و مرغ خانه ي بغلي غاز مي شود

ديگر كنار پنجره هرگز نمي روم

چشمك كنار پنجره آغاز مي شود

تقدیم به دوست خوبم سعید سروش

alikalantar — Mon, 12 Mar 2007 16:22:18 GMT

خم به ابرو نمی آورد

دختری که مثل آب جاریست

روی چشم های مردی که تاریخ را به کول می کشد

الهه ی آب

گیس های آفتاب سوخته ات

با قدم های لرزان مردی تکیده

اهواز را آبستن حوادثی می کند

که خون کارون را به جوش می آورد

حالا فقط یک خاطره

که شتر سواری دولا دولا

چه کیفی دارد

مهران هم با کسره ی خاطره ها

باشد برای پیتزا فروشی های چهارشیر

واین نفس آخر

برای سیگاری که دود میشود

به یاد تمام داشته ها و نداشته ها

تقدیم به خوزستانم , خاکش , تاریخش و مردم عزیزش

alikalantar — Sun, 28 Jan 2007 15:10:18 GMT

توی این شعر

نقاشی می کنم

چشم های زنی را

که در میان توپ ها وتانک ها

خاطره هایش را به آغوش می کشد

گیرم خوشبختی اش را

به دست های خاک سپرده

که انا لله و انا الیه.....

رجوع می کنیم به گذشته ای که مین گذاری شده است

عجالتا ْ یک انفجار خفیف

شعرمان را به جلو هل می دهد

نترسید.....

آزمایش.....

این یک فناوری صلح آمیز است

و هیچ آسیبی به مرده ها نمی رساند

***

تک تک میدان های این شهر را مین گذاری کرده اند

به افتخار شما

تا شهیدانی باشیم

در رستاخیز شهرهایمان

قضیه ساده تر از آن است که فکر می کنید

همیشه جنگل از جنگ شروع شده

و قانون جنگ.....جنگل

تقدیم به...

alikalantar — Sun, 24 Dec 2006 19:52:18 GMT

عروسک خانم

این بند از ابتدای تو

غریبی می کند این سیاره ی بی خورشید را

تخیل را اگر تو بال بودی...

نشد...

انبار شدی

در زایمان یک کمدی کهنه

که تو را ریشخند می کند

عروسک خانم

از تو می کشم سیگاری را

که لبانش همیشه پایه ی بوسیدن است

عروسک...

دوستی

از راه رو های تنگ دانشگاه

تا بزرگراه های تهران

اتفاقیست بی هیچ قید و بند

alikalantar — Mon, 06 Nov 2006 22:30:18 GMT

نفهمی

در دیدگانت

بجای گم کردن دست و پایم

هی خودم را گم می کردم

من مشبه ٌ به تو بودم

و تو استعاره از من

وجه شبه ما هم نفهمی بود

تو عشق مرا نفهمیدی

و من نفهمی تو را